Dlaczego w szkole jest tak wiele agresji?

Od czasu przeobrażeń społeczno-ustrojowych w Polsce po roku 1989, w szkolnictwie wszystkich szczebli podejmowano próby reformy oświaty. Pomimo rozpoczętego procesu reformy, który miał na celu "sanację" oświaty, w etosie uczniowskim odnotowuje się dekadencję postaw młodych ludzi. A przecież wychowanie (obok przekazu wiadomości) w sposób integralny powinno wchodzić w proces edukacji młodego pokolenia. Od czasu osiągnięcia upragnionej wolności politycznej zaczęło się dziać "coś niedobrego" z tożsamością współczesnego pokolenia. To "coś niedobrego" nie tyle jest związane z warunkami materialnymi polskiej szkoły, ile z zanikiem kultury wspólnotowego bytowania w murach szkolnych. Przed transformacją ustrojową w roku 1989, w społeczności uczniowskiej mówiło się niejednokrotnie o przypadkach, w których nauczyciele uprzykrzali życie uczniom. Dzisiaj sytuacja uległa diametralnej zmianie. To najczęściej nauczyciele, którzy do niedawna jeszcze cieszyli się powszechnym szacunkiem, stali się obecnie ofiarami uczniowskiej agresji. Coraz więcej nauczycieli w Polsce nie zdecydowałoby się dzisiaj po raz drugi na pracę w swoim zawodzie. Powód jest prosty: agresywni uczniowie sprawiają, że nauczanie staje się męczarnią. Jeszcze mamy przed oczami obraz maltretowanego anglisty w jednej ze szkół zawodowych w Toruniu. W związku z tym incydentem Michał Bardel w artykule Syndrom bitego pedagoga postawił między innymi takie pytanie: "Czy rolą nauczyciela jest trwanie na swoim stanowisku, kiedy wie doskonale, że w określonych warunkach nikogo niczego nie nauczy, czy rolą nauczyciela jest pokorne znoszenie cierpienia w oczekiwaniu na koniec lekcji, koniec semestru, emeryturę?".