Hermeneutyka biblijna w katechezie. Interpretacja Pisma Świętego w świetle polskich dokumentów katechetycznych

„Głównym źródłem katechezy jest słowo Boże zawarte w świętej Tradycji i Piśmie Świętym” (PDK 32). Jeśli katecheza ma być miejscem głoszenia dobrej nowiny o zbawieniu, to musi odwoływać się do Biblii. W niej bowiem wciąż na nowo „Bóg niewidzialny w nadmiarze swej miłości zwraca się do ludzi jak do przyjaciół i obcuje z nimi, aby ich zaprosić do wspólnoty z sobą i przyjąć ich do niej” (KO 2). W konsekwencji katecheza winna być „przepełniona i przeniknięta myślą, duchem, postawami biblijnymi i ewangelicznymi przez stały kontakt z samymi tekstami (biblijnymi)” (CT 27). Te postulaty są podejmowane w katechezie polskiej. Podkreślanie wagi elementu biblijnego w katechezie przez polskich katechetyków, wielość publikacji traktujących o lectio divina, liczba tłumaczeń obcojęzycznych katechez biblijnych, jak i rodzimych materiałów stanowiących wprowadzenie do pracy z Biblią, może sprawiać wrażenie wręcz swoistego boomu w polskiej katechezie. Rodzi się tylko pytanie, czy to jest już ta „wiosna katechezy biblijnej”, o której w 1991 roku wspomniał nestor polskich biblistów, a przy tym autentyczny propagator Biblii w duszpasterstwie polskim, ks. prof. Józef Kudasiewicz[1].