Katechumenat chrzcielny w katechezie

W całkiem bliskich nam historycznie czasach dziecko otrzymywało wychowanie chrześcijańskie nie tylko w swojej rodzinie, ale wzrastało i kształtowało swoją osobowość w społeczeństwie chrześcijańskim. W tej sytuacji katecheza, kładąca główny nacisk na przekazywanie pewnego zasobu wiedzy religijnej, mogła się wydawać wystarczająca. Po powrocie katechezy do szkoły w 1990 roku, postępująca laicyzacja i sekularyzacja stanowiła i nadal stanowi wyzwanie dla nowej ewangelizacji. Chodzi tu już nie tylko o przekazywanie określonych prawd religijnych, lecz o wezwanie do wiary tak, jak to czyni Ewangelia: "W imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy" (Łk 24,47). Stało się rzeczą jasną, że samo "uczenie" prawd religijnych, nawet przy pomocy dobrze opracowanej metodyki, nie prowadzi do życia wiary. Co zrobić, aby nie tylko udzielać sakramentów, czyli niejako "zsakralizować", lecz także rozbudzić ducha wiary? Poszukiwania nowych dróg katechetycznego przepowiadania nawiązują do katechezy apostolskiej, która jest głoszeniem Dobrej Nowiny o zbawieniu, o Królestwie Bożym, co jest podstawą i źródłem prawdziwego nawrócenia. Dlatego współczesna pedagogika religijna nie zadowala się już samym nauczaniem wiary, lecz nawiązuje do starochrześcijańskiego katechumenatu, biorąc z niego wzór dla dzisiejszej katechizacji. Należy zauważyć, że w historii nauk teologicznych powstało już wiele poważnych opracowań dotyczących sakramentów wtajemniczenia.