Koncepcja katechetyki według ks. Franciszka Blachnickiego

Ksiądz Franciszek Blachnicki należy do tych nielicznych polskich katechetyków, którzy po II wojnie światowej na gruncie polskim podjęli trud stworzenia i wypracowania nowej koncepcji katechetyki.

Katechetykę jako dyscyplinę uniwersytecką wyodrębnioną z teologii pastoralnej, po raz pierwszy wprowadzono w Austrii w roku 1774 (rządy Marii Teresy), dzięki reformie studiów uniwersyteckich przeprowadzonej przez Fr. St. Rautenstraucha[1]. Nie oznacza to, aby już wcześniej nie poddawano naukowej refleksji posługi katechetycznej Kościoła. Panuje przekonanie, że pierwszym autorem, który opracował teorię nauczania katechetycznego - tak od strony treściowej, jak i metodycznej - był św. Augustyn. Przedstawił ją w traktacie De catechizandis rudibus (399)[2]. Z formą refleksji katechetycznej spotykamy się wielokrotnie potem, zwłaszcza począwszy od drugiej połowy XVI wieku, kiedy zaczęły bardzo intensywnie powstawać różne katechizmy, zawierające we wprowadzeniach także wskazówki dotyczące posługiwania się nimi. Pierwsze książki, które można traktować już jako odrębne i samodzielne kompendia do katechetyki pojawiają się w pierwszej połowie XVIII wieku. Powszechnie przyjmuje się, że dopiero J.B. Hirscher w swoim podręczniku Katechetik (1840) stworzył naukowe podstawy katolickiej katechetyki[3]. Za autora pierwszego polskiego podręcznika katechetyki uważa się ks. J. Krukowskiego, który wydał w roku 1877 w Krakowie Przewodnik teoretyczny dla katechetów, czyli katechetykę katolicką[4].