Konstruktywizm w szkolnym nauczaniu religii - moda, wymóg edukacyjny czy zagrożenie?

Od powrotu w 1990 roku lekcji religii do szkoły wiele zmieniło się w dziedzinie katechizacji. Większość tych zmian dotyczy dydaktyki nauczania religii. Niektóre z nich mają swój wyraz tak w teorii, jak i w praktyce. Do zmian tych należy zaliczyć wypracowywanie i stosowanie nowych rozwiązań metodycznych. W związku z tym potrzebne jest nieustanne poszukiwanie modeli nauczania religii. Przykładowo, można tu wymienić zastosowanie teorii konstruktywizmu w szkolnej katechezie dzieci i młodzieży. Problematyka ta, jak dotąd, stanowi obszar zaniedbany w teorii i w praktyce katechetycznej.

Celem niniejszego opracowania jest ukazanie, na ile zainteresowanie konstruktywizmem w szkolnym nauczaniu religii wynika z mody, z wymogów edukacyjnych, czy jest wyrazem poszukiwania efektywnego podejścia do nauczania i wychowania w wierze młodego pokolenia oraz na ile konstruktywistyczne podejście do procesów nauczania - uczenia się stanowi zagrożenie dla szkolnej katechezy. Należy poszukać odpowiedzi na następujące pytania: W czym tkwi istota konstruktywizmu rozpatrywanego w kontekstach pedagogicznych? Na czym polega konstruktywistyczne podejście do procesów nauczania - uczenia się? Jakie są implikacje założeń konstruktywizmu w nauczaniu religii? Jakie są zadania nauczyciela religii – konstruktywisty? Jaka jest wartość edukacyjna i jakie są ograniczenia konstruktywizmu w nauczaniu religii? Pytania te ukierunkowują treści podjętych w niniejszym opracowaniu analiz oraz pozwalają rozwiązać postawiony w tytule problem.