Motywowanie katechizowanej młodzieży do samokształcenia

Tematyka samokształcenia wzbudza zainteresowanie pedagogów, psychologów socjologów. Coraz częściej zwraca się uwagę na potrzebę nie tylko systematycznej edukacji szkolnej, ale i permanentnego samokształcenia. Wskazuje się przy tym na konieczność wspomagania dzieci i młodzieży w dostrzeganiu wartości samokształcenia, w rozbudzaniu potrzeb i nawyków z tym związanych oraz w nabywaniu umiejętności samodzielnego uczenia się, podejmowanej za pomocą określonych form i metod. Wielu pedagogów realizację tego zadania postrzega w odpowiednich działaniach podejmowanych przez wszystkich nauczycieli. Również dokumenty katechetyczne wskazują na potrzebę permanentnej, a zarazem integralnej formacji chrześcijańskiej, której istotnym komponentem jest związana z samokształceniem formacja intelektualna[1]. Idea samokształcenia winna zatem znaleźć swoje zastosowanie w katechizacji szkolnej. Brak jest jednak opracowań traktujących o tak istotnym – w kontekście integralnej formacji chrześcijańskiej dzieci i młodzieży – problemie.