Multimedialne pomoce dydaktyczne – kryteria oceny i wyboru – część II

Na naszych oczach dokonuje się rewolucja w dziedzinie nauki i techniki. Dotyka to również edukacji, którą radykalnie zmienia zjawisko komputeryzacji, obecność komputera w domu i w szkole. Czy nam się to podoba, czy też nie, zachodzą zmiany widzialne i niezauważalne, także w psychice uczniów i kulturze całych społeczeństw. Były one już stosunkowo wyraźne w końcu lat dziewięćdziesiątych na zachodzie Europy. Założenie, że nic się nie traci, jeśli nie wprowadzi się komputera - jako pomocy dydak­tycznej - do nauki religii, jest tylko pozorne. W rzeczywistości tracimy możliwość kontaktu ze współczesnym uczniem, który w domu korzysta z najnowocześniejszych źródeł informacji, zdo­bywanych w systemie interaktywnego Internetu i telewizji. Wiedza prezentowana w szkole w sta­rych strategiach edukacyjnych staje się dla niego obca i odcięta od jego „kulturowych" korzeni. Problem nie leży tutaj, jak widać, w treści przeka­zu, ale w jego formie. W związku z tym można powiedzieć, że współczesna edukacja domaga się zastosowania w procesie dydaktycznym komputera multimedialnego. Trzeba go tak osa­dzić w pracy nauczyciela, aby zachować funkcje stymulujące do twórczego myślenia oraz zasady heurystyczne obowiązujące przy tworzeniu i ko­rzystaniu z tego narzędzia poznawczego.