Wkład "Katechety" w rozwój katechezy specjalnej. 50 lat twórczego towarzyszenia

Już w 1958 roku „Katecheta” zamieścił na swych łamach artykuł, który był z jednej strony świadectwem nieustannej troski Kościoła w Polsce o katechezę specjalną, a z drugiej - początkiem twórczego towarzyszenia poznańskiego czasopisma tej specjalistycznej katechezie. Opublikowany artykuł H. Bąbińskiego stanowi świadectwo częstochowskiego księdza, który pracował w szkole specjalnej jeszcze przed usunięciem nauki religii ze szkół w 1961 r. Dzięki niemu wiemy, że już w tamtym okresie ok. 1,5% uczniów nie odpowiadało normie, a katecheza próbowała szukać dla nich właściwych dróg wzrostu w wierze. Katecheza specjalna korzystała z dorobku ówczesnej medycyny, psychologii i pedagogiki. Udokumentowany w tej dziedzinie jest nie tylko wkład szkoły lwowskiej, lecz również powojenne poszukiwania katechetyczne. Autor w latach 1953-1954 brał udział w szkoleniach prowadzonym przez ks. prof. Konrada Lubosa, poświęconych przygotowaniu dzieci do I Komunii świętej w zakładzie dla osób z niepełnosprawnością intelektualną. Poznał tam - rozpowszechniającą się w katechezie specjalnej – metodę, nazywaną najpierw „obrazkowo-wycinankową”, a później „obrazkowo-montażową”[1]. Już w latach 50. XX wieku odnajdujemy świadectwo uwzględniania adresata katechezy specjalnej, próby powstawania programów i metod nauczania religii[2].