Wychowanie do świadectwa w Kościele na podstawie wybranych podręczników do klas I szkół ponadgimnazjalnych

Czym jest chrześcijaństwo dla współczesnego świata? Mino że pytanie to wydaje się być „typowo akademickim”, posiada ono jednak, zwłaszcza dla młodego człowieka, pokaźny ciężar gatunkowy. Musi on bowiem ostatecznie odpowiedzieć sobie, czy chrześcijaństwo jest tylko jakąś propozycją intelektualną? Czy może zbiorem idei naznaczonych romantyzmem, dzięki którym przeżywa się chwile krótkich wzruszeń? Testamentem dawno przygasłej nadziei na nowy, lepszy, piękniejszy i sprawiedliwszy świat? A może jednak jest słowem Boga, które pozwala wydobywać coś ważnego z mętnych oparów współczesnej bezideowości i z - co najmniej - lekko nadpsutych haseł o tolerancji i wolności? Czy chrześcijaństwo jest źródłem duchowej mocy, pozwalającej doświadczać uwalniania się z własnych słabości? Czy skupia ono prawdę większą od naszego umysłu, której poznanie pozwala wyjść poza ciasny horyzont własnej doczesności? A może jest ono byciem blisko z Bogiem, który napełnia sensem codzienną pracę, radość i każde ludzkie cierpienie... Takie chrześcijaństwo stanowi drogę zmagania się i walki o poszerzanie własnej autentycznej wolności.

Prawdopodobnie nie wszyscy uczniowie formułują wprost takie pytania. Nie można im za to odmówić woli sprawdzania tego, czy nauka głoszona w kościele i na katechezie jest rzeczywiście prawdziwa. Trzeba przy tym pamiętać, że młodzi ludzie poznali już wiele różnych teorii, które zdążyły ich pewnie głęboko rozczarować i zniechęcić. Co zrobić, by chrześcijaństwo nie stało się jedną z nich? Do jakich argumentów należy się odwołać, jakich metod i strategii wychowawczych użyć, aby - zgodnie z założeniami programu katechetycznego dla klas I szkół ponadgimnazjalnych - ukształtować w uczniach postawę świadków Chrystusa w Kościele[1]?