Zmartwychwstanie umarłych w katechezie

    Katecheza, aby stanowić spójną jedność treściową, musi obejmować całość doktryny chrześcijańskiej. Z tym jednak bywa różnie. Z pewnością większym zainteresowaniem cieszą się tematy egzystencjalne, które łatwo powiązać z odpowiednimi przeżyciami, doświadczeniami lub przemyśleniami uczniów. Generalnie, nie natrafiamy na problemy mówiąc o globalizacji, ekologii itp., zwłaszcza gdy towarzyszą temu interesujące materiały. Nie ma też tutaj szczególnego rozdźwięku u słuchaczy, jeżeli chodzi o kwestie etyczne z nimi związane. W dużej mierze jest to efektem oddziaływania mediów i pewnego społecznego klimatu. Pozostaje jednak konieczność prezentacji także ściśle doktrynalnego aspektu chrześcijaństwa. Tutaj, oczywiście, rodzi się kwestia odpowiedniego podejścia, udanej prezentacji i umiejętności zaciekawienia ucznia. Staje się to tym trudniejsze, im bardziej postępuje proces laicyzacji społeczeństwa, co sprawia, że wiele treści tradycyjnego nauczania staje się coraz bardziej abstrakcyjnych. Jednak nie tylko sekularyzacja staje się tutaj wyraźną przeszkodą. Często jest nią także proste niedostosowanie prezentowanych treści do możliwości ucznia. Czasami katecheza stanowi - po prostu - powtarzanie tego, co uczeń już wie z poprzednich lat. Istotna jest tutaj nieustanna weryfikacja tego, czy stan posiadanej wiedzy odpowiada wiekowi ucznia i czy katecheza w kwestiach doktrynalnych nie przypomina przypadkiem poruszania się po zamkniętym kole, gdzie pewne tematy pojawiają się co jakiś czas, niosąc ze sobą tę samą treść. Katecheza, w której powrót do określonej tematyki jest konieczny, musi funkcjonować na zasadzie spirali; pewne treści pojawiają się nie jednorazowo, ale powtarzają się, będąc za każdym razem omawiane na poziomie odpowiadającym zaawansowaniu uczestników. Konieczna staje się swoista reinterpretacja - nowy język, nowe spojrzenie, powiązanie z inną, posiadaną przez słuchacza wiedzą, możliwie także z innymi dziedzinami.