Wychowanie seksualne młodego pokolenia jest ściśle powiązane z aktualną sytuacją społeczną. Uwarunkowania zewnętrzne mogą ułatwiać lub utrudniać rodzicom, katechetom i innym wychowawcom formowanie dojrzałej postawy wobec seksualności u dzieci i młodzieży. Niestety, współczesny kontekst społeczny jest bardzo niekorzystny w tym względzie. Wynika to przede wszystkim z niechętnych małżeństwu i rodzinie nacisków politycznych, ekonomicznych i kulturowych.

Wobec tak szerokiej skali problemu, dużej szkodliwości moralnej i społecznej, zagrożeń oraz braku w świadomości społeczeństwa jednoznacznej oceny moralnej w odniesieniu do homoseksualizmu, Kościół musiał zabrać głos, przypominając niezmienne zasady i podstawy naszej wiary.

    Pojawiło się kilka ważnych wypowiedzi Magisterium Kościoła i Ojca Świętego Jana Pawła II na temat homoseksualizmu. Wszystkie charakteryzują się tym, że odwołują się nie tylko do Pisma św. i całej Tradycji Kościoła, ale także do współczesnych osiągnięć nauk o człowieku, starając się uwzględnić wszystkie możliwe czynniki i okoliczności przy ocenie tego problemu.

Homoseksualizm nie jest zjawiskiem nowym, sięga starożytności; jednak w ostatnich latach znalazł swoje szczególne nasilenie społeczne i kulturowe. Charakter homoseksualizmu i nadawanie mu społecznego i kulturowego znaczenia spowodowały, że zjawisko to, mimo iż w Polsce nie występuje z takim nasileniem jak np. w USA, stało się tematem wielu czasopism, także o orientacji chrześcijańskiej.

Singapur - odległy, egzotyczny i zupełnie nieznany świat. Byłam bardzo zaskoczona, kiedy przedstawiciele Instytutu Pastoralnego w Singapurze zaprosili mnie do tego kraju. Wyobrażałam sobie maleńki punkt na mapie, gdzieś w Azji Południowo-Wschodniej, gdzie prawdopodobnie będzie bardzo gorąco. I nie pomyliłam się. Podczas mojego pobytu w tym rejonie świata było od 30⁰C do 34⁰C i bardzo wilgotno. Ponieważ w planie mojego wyjazdu były warsztaty metodyczne, konferencje i spotkania z odpowiedzialnymi za katechezę, chciałam przygotować się jak najlepiej. Czytałam książki, zbierałam wycinki prasowe, oglądałam albumy z fotografiami tego kraju, a mimo to rzeczywistość zaskoczyła mnie i przerosła wszelkie oczekiwania. Kilkoma refleksami z pobytu w Singapurze chciałabym podzielić się z Czytelnikami.

Najbardziej dramatycznym wydarzeniem dla ludzkiej istoty jest śmierć. Fenomen śmierci polega na tym, że jest ona oczywista i najbardziej powszechna, obejmując wszystkich a jednocześnie tajemnicza. Stąd też budzi liczne pytania i obawy.

Niebywale szybki rozwój biologii i możliwości praktycznego wykorzystania jej osiągnięć spowodował między innymi powstanie nowych technik przekazywania życia, a także izolowania, analizowania i manipulowania genami, działań zwanych potocznie inżynierią genetyczną. Badania w tym zakresie i coraz to nowsze osiągnięcia stwarzają z jednej strony - zdaniem naukowców - szerokie możliwości zapobiegania i leczenia wielu dzisiaj nieuleczalnych chorób, ale z drugiej budzą uzasadniony niepokój związany z możliwością i praktykami przekraczania granic dopuszczalnej ingerencji człowieka w proces życia.

 Omawiane w niniejszym artykule zagadnienie wychowania do wiary należy postrzegać jako jedno z zawsze aktualnych problemów. Po pierwsze, jest to sfera wynikająca z natury człowieka, pojmowanego między innymi jako homo religiosus. Po drugie, sfera ta wydaje się być zagrożona technokratyczną rzeczywistością współczesnej cywilizacji, zamykającej się na to, co duchowe (sacrum), a także innymi, przeciwstawnymi modelami wychowania. Po trzecie wreszcie, wiara, wychowanie do niej, jest jednym z istotnych "elementów" szeroko i integralnie rozumianego wychowania do miłości - wychowania, które powinno całościowo ujmować osobowość wychowanka, nie tylko sferę fizyczną i intelektualną, ale również sferę duchową.