Katecheta 10/2008

Przypuszczam, że istnieje powszechna zgoda na to, iż do istoty powołania nauczyciela religii należy duchowość, pojmowana jako rzeczywistość, która przenika całe jego życie. Niebezpieczeństwo tego typu lakonicznych stwierdzeń widzę w niejasnym rozumieniu tego, o czym jest mowa. Wielu dyskutuje o duchowości - co jednak właściwie mają na myśli? „To tak modne dziś słowo wprawiłoby zapewne uczniów Jezusa (a może nawet samego Mistrza) w niemałe zakłopotanie. Przyjmijmy, że faryzeusze zapytaliby Jezusa, dzięki czemu lub od kiedy człowiek zaczyna być »duchowy«. Do czego odniósłby się Jezus? Gdyby Piotr miał dać świadectwo o »swojej duchowości«, co by odpowiedział”. To ciekawe kwestie, które w niezwykły sposób na nowo pytają o to, co pozornie jasne.