FORMACJA

Praktyka towarzyszenia duchowego. Część II: Formy towarzyszenia
Autor: s. Faustyna Kądzielawa SFCC
Towarzyszenie duchowe
Warto przypomnieć, że w towarzyszeniu duchowym wyróżnia się trzy zasadnicze formy „rozmowy na temat wiary”.
 
a) Poradnictwo
W poradnictwie poszukuje się przede wszystkim „fachowej” pomocy, wskazówek ułatwiających codzienne życie. Rozmowa jest tutaj ukierunkowana rzeczowo, co wymaga od osoby towarzyszącej posiadania odpowiednich kompetencji i wiedzy. Jednostka może mieć więcej niż jednego doradcę. Każdy z nich przejmuje w tym wypadku odpowiedzialność za poszczególne pytania lub obszary, w których jest władny do udzielenia pomocy.
 
b) Spowiedź
Towarzysz duchowy nie musi być identyczny ze stałym spowiednikiem. Stąd towarzyszenie duchowe nie jest tożsame ze spowiedzią sakramentalną, ponieważ obejmuje ono tematy wykraczające poza kwestie winy i grzechu. Spowiedź nie musi się też koniecznie wiązać z kierownictwem duchowym, bowiem w sakramencie pokuty chodzi głównie o rozgrzeszenie – realne uwolnienie od winy. Zarówno towarzyszenie duchowe, jak i spowiedź sakramentalna różnią się z kolei od psychoterapii, która koncentruje się zasadniczo na pytaniu o patologiczne deformacje, np. chorobliwe poczucie winy.
 
c) Towarzyszenie
Rozmowa towarzysząca jest zorientowana na osobę. Nie chodzi w niej zatem w pierwszym rzędzie o znalezienie rozwiązań problemów, udzielenie odpowiedzi na pytania czy uporanie się z przeszłością. Udzielanie dobrych rad nie jest jeszcze towarzyszeniem duchowym! O wiele ważniejsze są w tym przypadku: wzajemność, serdeczność i zaufanie.

To jest artykuł płatny.

Aby przeczytać go w całości kup dostęp za 1 kredyt.